Portugal reis Euromania Travel

Mijn vakantie begint al meteen op zaterdagmorgen als ik opgehaald word door mijn toen nog onbekende reisgenoot Victor. Via Hapert waar we Riny en Wilma nog oppikken rijden we gezamenlijk naar Brussel. Na een lekker bakje koffie gaan we naar de douane waar op dat moment een giga rij staat. Uiteindelijk worden we ook nog met z’n allen gefouilleerd en zijn we de laatste personen die in het vliegtuig stappen.

Op Porto staan Janus en reisgenote Marina ons al op te wachten met de bus en een broodje en wat drinken en rijden we meteen door naar ons verblijf in Ponte das Três Entradas.

Op de Quinta Relva Do Trigo waar we deze week verblijven worden we verwelkomd door Felix en de beheerster Ingrid. De kamers worden ingedeeld, tassen neergezet en er staat alweer een lekkernij klaar met een kopje koffie. Dan nog een korte wandeling gemaakt langs het water en over de brug.
’s Avonds ons eerste heerlijke diner, klaargemaakt door Ingrid.
Na het diner uitleg over het dagprogramma van de volgende dag, nog een glaasje drinken en naar bed.

De volgende morgen op tijd eruit voor een geweldig ontbijt met lekkere broodjes ham, kaas, tomaat, aardbeien enz. enz. We maken meteen zelf onze lunch klaar en om 9 uur vertrekken we naar de Torre. Hoe verder we komen hoe bewolkter het wordt en boven bij de Torre is echt geen 10 meter zicht en ligt er hier en daar zelfs sneeuw.
Jammer, dan maar de winkeltjes in. Dit zijn allemaal kleine winkeltjes in een grote ruimte die eigenlijk allemaal hetzelfde verkopen, plaatselijke producten en souvenirs. Bij binnenkomst staan er al meteen mensen klaar die je wat willen laten proeven. Om 10.00 uur ’s morgens werd de eerste likeur al weer geproefd. Uiteraard hebben we allemaal wat gekocht daar; riemen, sloffen, poncho en natuurlijk likeur. Vandaar een stuk teruggereden en naar de stuwdam geweest waar mensen stonden te vissen (!) met een heel harde wind en naar het ‘vrouwenhoofd’ waar we onze lunch genuttigd hebben en de “Una-bloem” ontdekt hebben.
Janus wilde toch nog een keer proberen de Torre op te rijden om te kijken of we dan vanaf een lager punt misschien de wandeling zouden kunnen doen. De Torre lag nog steeds in de bewolking maar een stuk lager gaan we het toch proberen. Zelf zouden we het begin nooit gevonden hebben, maar gids Janus wijst ons de weg en we wandelen langs prachtige meertjes, over besneeuwde stukken, zien vreemde vogels en mooie bloemen. Wilma schiet op een bepaalde moment met een been in de sneeuw, maar gelukkig zijn redders Victor en Janus in de buurt. Uiteindelijk hebben we het tussenstuk van de wandeling gedaan en dat was prachtig. Als we het laatste stuk via de weg naar de bus lopen zijn de weersomstandigheden weer een stuk verslechterd.
Op de terugweg nemen we nog een zandpad waarin de bloemen in al hun kleuren staan te schitteren. Paars, geel, wit en groen vormen een groot schilderpallet. Enkele jaren geleden hebben er felle branden gewoed in deze omgeving. Hierdoor staan er weinig bomen en krijgt de lage begroeiing alle kans. Het is zo’n schitterend gezicht al die kleuren in zo’n wijde omgeving. Onderweg nog wat ‘krutjes’ rapen om de open haard aan te maken, want ’s avonds koelt het wel af.

Dag drie gaan we naar Piódão. Eerst even in het dorpje naar de winkel voor wat lekkers bij de koffie en meteen kijken naar het uitgebreide assortiment spulletjes wat er staat en uiteraard het barretje wat in een hoekje verstopt is. Onderweg dropt Felix ons bij het beginpunt van een wandeling en samen met Janus wandelen we naar de waterval. Het regent wel een beetje, maar dat mag de pret niet drukken. Felix pikt ons een stuk verder weer op en van daar rijden we via een prachtige route naar het leistenen dorpje waar Arlette, een gezellige Nederlandse die al vele jaren in Portugal woont, ons op staat te wachten om ons rond te leiden. We starten met koffie en een likeurtje, brengen een bezoek aan de (Efteling) kerk die eigenlijk helemaal niet in het dorpje past en het museumpje, maken een wandeling door het dorpje, waar we versteld staan van kleine steegjes, trapjes en huisjes en eten lokale lekkernijen in een van de eethuisjes.
Vanuit Piódão lopen we langs de bergwand met uitzicht over de vele terrassen die dan weer via kleine trapjes verbonden zijn. Van vele leistenen hutjes ontbreken de daken, deze zijn tijdens de branden vernield en worden helaas niet gerestaureerd. Ook opvallend in deze omgeving zijn de eucalyptusbomen die we in diverse stadia van bloei zien staan en die je bij vochtig weer ook goed kunt ruiken. Ook zien we dat een graafmachine bezig is om een pad aan te leggen midden over de berg. Zonde..
Uiteindelijk komen we via een kleine hangbrug weer uit bij de bus. We rijden ook nog naar de Mont Colcurinho, maar hebben daar helaas geen 360 graden uitzicht i.v.m. flinke bewolking.
Vandaag tijdens het diner een heerlijke taart gegeten, waarvan we gelukkig het recept hebben gekregen van Ingrid. Ga ik zeker een keer maken.

Vandaag gaan we op bezoek in de oudste universiteitsstad van Portugal Coimbra, waar we begeleid worden door gids Pedro. Vele oude gebouwen sieren de stad, maar het allermooiste was wat mij betreft wel de bibliotheek van de universiteit. Met nog vele oude boeken, verstopte trapjes, het verhaal van de vleermuizen, de versieringen, echt geweldig. En dan de afsluiting van de toer in een piepklein eethuisje, waar we heerlijk gegeten hebben Aan de wanden van het eethuisje werkelijk honderden briefjes van mensen die er ooit gegeten hebben. Ook wij hebben natuurlijk een briefje opgehangen. En ’s middags nog een paar uurtjes vrij om zelf eens rond te kijken.

Dag vijf staat een wandeling gepland. Vandaag werkt het weer prima mee. We rijden eerst naar Loriga, stoppen even bij een het plaatselijk bijna natuurlijke zwembad en starten de wandeling in het dorpje. We volgen de rivier, lunchen bij het bruggetje en lopen door het bos, waar zo nu en dan het pad nog vrijgeknipt moet worden door Janus, naar het irrigatiekanaal. Hier kunnen we ook duidelijk zien hoe de mensen zelf voor hun dagelijkse benodigdheden zorgen door aanleg van kleine moestuintjes met bijv. maïs en aardappelen op hetzelfde stukje grond, enkele geiten, klein stukje koren en soms nog wat druivenranken, olijven- of sinasappelbomen. Nogmaals stop bij een kerkje vanwaar een zeer steile klim naar boven richting voetbalveld en over het pad terug naar Loriga. In het dorp nog even bij opa onder het huis mama-geit bewonderen, in het winkeltje kijken of er een sjaal bestaat van de plaatselijke voetbalvereniging en weer terug naar de Quinta waar Ingrid weer een heerlijk diner heeft samengesteld.

Deze dag staat in het teken van Buçaco. Na het ontbijt in de bus naar Buçaco waar we een wandeling beginnen door de oude kloostertuin waar zeer veel verschillende bomen en planten zijn verzameld in vroegere jaren hier en daar helemaal begroeid met mos. Het pad loopt ook langs kleine gebouwtjes met daarin de kruisweg in terracotta uitgebeeld. Uiteindelijk komen we boven en hebben een prachtig uitzicht natuurlijk. Beneden de prachtige vijver met aangelegde tuin voor het paleis. En daar krijgen we te horen dat we dus in het paleis gaan lunchen. Toen we binnen kwamen vielen alle monden spontaan open, wat een weelde, dat dit alles nog bewaard is gebleven. Na een heerlijke lunch (wat hier dus gewoon een diner is met een glaasje/flesje wijn) gelukkig nog een wandeling. Langs de dikste eucalyptusboom, prachtige calla’s en de mooiste varensbomen vervolgen we onze weg weer om uiteindelijk via een hoge trap weer bij de bus uit te komen. Het was weer een schitterende dag. Eten hoefden we eigenlijk niet meer, maar als Ingrid al het lekkerst weer op tafel heeft staan, vallen we toch weer aan.

Dag zeven alweer, de tijd vliegt werkelijk voorbij. Vandaag gaan we eerst naar de schapenboerderij, waar we zien hoe de schapen gemolken worden. De vrouw des huizes geeft uitleg en één en ander wordt vertaald door Mathijs weer een Nederlander wonend in Portugal. Dan rijden we naar de kaasmakerij, waar we zelf de beroemde Estrella kaas mee mogen maken. Erg leuk. Hierop volgt een houthakkerslunch en natuurlijk kopen we allemaal een stukje kaas.
Hierna rijden we naar Molelos, een pottenbakkersdorp en bezoeken daar een atelier. Ook hier krijgen we weer uitleg met behulp van Arlette over het proces vanaf het moment dat de klei uit de grond gehaald wordt tot en met het bewerken en het bakken in de grote oven. Ook het geheim werd onthuld hoe het komt dat al het aardewerk zwart wordt als het uit de oven komt.
Marina probeerde zelfs een potje te draaien wat toch moeilijker was dan ze dacht. Ook het grapje met de kan werd natuurlijk gedemonstreerd.

En omdat het weer vandaag een stuk beter is besluit Janus om toch nog een keer naar de Mont Colcurinho te rijden. Over service gesproken

En niets teveel gezegd, het uitzicht is werkelijk prachtig.

Aan alles komt een einde, ook aan deze vakantie.

’s Avonds wordt gevraagd, welke dag vond je nu het mooist. Je denkt terug aan de afgelopen week en dan zijn alle dagen eigenlijk heel mooi. We hebben zoveel verschillende dingen gezien. Als wij drie weken in dit gebied zouden zijn en van tevoren probeerden van alles er over te lezen hadden we nog niet zoveel gezien als nu. En je hoeft er verder niets voor te doen. Je hoeft niets eens te denken (!). Er wordt gezegd hoe laat het eten klaar staat, hoe laat de bus vertrekt, wat we gaan doen, wat we mee gaan nemen.

Als ik nu, een paar weken later, terugkijk zie ik vooral de prachtige kleuren van de natuur voor me en denk ik vooral aan het feit hoe ik genoten heb van alles.

De verzorging was grandioos. Zowel het ontbijt klaargezet door Janus en Felix, de lunches onderweg (die eigenlijk ook wel diners waren) en het eten door Ingrid verzorgd op de Quinta waren fantastisch.

Het reisgezelschap was klein maar fijn. Brabants dialect en Rotterdams gaan heel goed samen. Janus, Felix, Wilma, Riny, Marina en Victor bedankt voor jullie bijdrage aan mijn fijne week

Het leek wel een familie-uitstapje!

EUROMANIA TRAVEL BEDANKT VOOR DE GEWELDIGE WEEK

Ans