Halsa | Nordland

Noorwegen

De enorme gletsjerrand.

Op zoek naar het zwarte ijs.

We zijn aangekomen in Halsa, een klein dorpje op 15 kilometer van de Svartisen gletsjer. Met een snelle vertaling komen we uit bij ‘zwart-ijs’ maar niets is minder waar. Vanaf het uitkijkpunt langs rijksweg 17 zien we een schone witte ijsmassa.
We kijken op de Engenbreen, één van de vele armen die vanaf het ijsplateau naar beneden kruipt tot bijna in het Holandsfjorden. En dat maakt Svartisen zo bijzonder. Het laagste punt ligt op nog geen 20 meter boven zeeniveau. Behoorlijk laag dus. Het is een beetje moeilijk voor te stellen. De kale steile bergen doen vermoeden dat we veel hoger zitten en het water tussen de weg en de gletsjer lijkt dan ook meer op een bergmeer dan de zee.
En hoe zit het dan met die naam? Daarvoor moeten we enkele honderden jaren terug in de tijd. In oude Noorse sagen en verhalen worden er twee woorden gebruikt om dezelfde diepe, donkere kleur blauw aan te duiden: Blar en Svartr. Blar voor kleding en gebruiksvoorwerpen en Svartr om donkere kleuren in de natuur te benoemen. In het moderne Noors is blar uiteindelijk blå of blauw geworden en svartr of svart zwart. Vandaar de verwarring Svartisen betekent dus geen zwart maar donker blauw ijs.
We willen het allemaal van dichtbij gaan bekijken en besluiten om ons aan te melden voor een tocht over het ijs met gids.
De Isprins brengt ons naar de overkant van het fjord en van daar is het nog een kwartiertje lopen naar het verzamelpunt. Om 12.00 uur begint de toer en wij zijn er klaar voor. Met een busje rijden we de laatste twee kilometer naar de voet van de berg en dan gaat het te voet verder omhoog. De gletsjer heeft de steenmassa glad gesleten. De verschillende kleuren van het gesteente zijn duidelijk te zien. Na een behoorlijke klim komen we bij een hutje. Hier liggen de spullen die we nodig hebben voor de tocht. Anneke, de gids, deelt de uitrusting uit en geeft instructies. We krijgen stijgijzers en speciale schoenen, moeten een gordel om, helm op en pikkel mee. Het ziet er allemaal heel serieus uit. Eén voor één stappen we het ijs op en worden met een touw aan elkaar verbonden. De ijsmassa voor ons is grillig en steil. Het ziet er niet alleen serieus uit het is serieus. Deze tocht is niet het doorsnee wandelingetje wat we van vorige gletsjertochten gewend zijn. Alle attributen zijn nodig willen we verder komen. Met ferme schoppen planten we de voorste pinnen van onze stijgijzers in het ijs. De pikkel is nodig voor wat extra houvast en heel langzaam klimmen we omhoog. Onze gids schroeft bouten in het ijs om het touw extra te zekeren. Uiteindelijk komen we op een vlak stuk en hebben een prachtig uitzicht over het dal. Maar hoe mooi ook, deze tocht is zeker niet voor iedereen geschikt. We zijn dan ook heel blij dat we het hebben gedaan. Alleen op die manier kunnen we straks aan onze gasten helder en duidelijk advies geven.
Na de tocht blijven we nog even boven aan de ijsrand. De kleurnuances variëren van bijna doorzichtig wit ijs tot diep blauw. De dikke ijsrand smelt hier langzaam weg en hierdoor ontstaan grote ijsgrotten. We zien het smeltwater van onder het ijs als een wilde rivier over het laatste stukje van de berg in het gletsjermeer stromen. We lopen langzaam terug omlaag over de gepolijste bergflank. Bij het zien van deze afgesleten steenmassa is het helemaal niet meer moeilijk om ons voor te stellen hoeveel kracht en druk de Engenbreen uitoefent.

15 augustus 2009 | Auteur: Euromania Travel | Aantal reacties: 1 | Lees verder

Tags: Noorwegen, Nordland, Halsa, Landschap van sculpturen,

Daar wil ik ook naar toe.

Reacties:

Geplaatst door: Ans
Wat een prachtige foto's en een mooi verhaal hebben jullie er weer van gemaakt. geweldig.
Groetjes vanuit een prachtig Noord Ierlandanchor

Plaats een reactie

anchor