Tungestølen | Luster Kommune

Noorwegen

Janus aan het eind van de gletsjer op de morene.

Wandelen door het gletsjerdal.

Vandaag maken we een wandeling door het gletsjerdal van de Austerdalbreen. Dit soort van wandelingen zijn altijd erg bijzonder. Het is vooral de wetenschap dat daar waar wij straks lopen, ooit een enorme ijsmassa heeft gelegen die langzaam maar zeker een enorm dal heeft uitgesleten. En die geltsjer is er nog steeds. Eigenlijk volgen we als het ware het spoor van de dader.
De laatste keer dat we een dergelijke tocht maakten was in Kluane National Park, Canada. Toen ruim 25 kilometer met volle bepakking en tent. Nu 6 km met een lichte dagrugzak.
Nu lijkt 6 kilometer niet zo ver maar probeer het nog maar eens te vinden in Europa. Een stukje pure natuur, zonder dat er een karrespoor, fietspad, spoorlijn of ergens in de verte een snelweg doorheen gaat. Helemaal niets, niet eens een vliegtuig komt overvliegen.
We vertrekken met onze auto en rijden zo ver mogelijk het dal in. Je houd het niet voor mogelijk op wat voor afgelegen plekken hier nog mensen wonen. Uiteindelijk wordt de asfaltweg een grindpad. Een gesloten hekje geeft aan dat er een tolweg begint. We doen het geld in de envelop en rijden verder. Letterlijk tussen de koeien en de schapen door.
In Tungestølen parkeren we onze auto. Een paar berghutten zijn het laatste stukje beschaving voor we het dal ingaan. In de verte zien we de Austerdalbreen liggen.
Langzaam dalen we af en voor ons ligt deze grote U-vormige vlakte. Metershoge bergwanden aan beide zijden. Nagenoeg in het midden stroomt het smeltwater. We volgen de rivier het dal in. Het pad is vlak maar overal liggen keien, groot en klein, door de gletsjer achtergelaten. Kleine stroompjes kruisen het pad. Van steen tot steen nemen we de hindernissen.
Overal door het dal heen passeren we moreneslierten. Dit zijn een hoop keien en stenen die door de gletsjer zijn meegenomen en achterblijven als de ijsmassa smelt.
Langzaam maar zeker komen we steeds dichterbij. De laatste hindernis die we nemen is een morenehoop pal voor de ijsmassa. En daar ligt hij dan, getemd door de steeds warmer wordende aarde, grillig tussen de bergtoppen in.
We zoeken een plekje aan de rand en eten onze boterham op. We blijven nog even zitten om van het uitzicht te genieten. Het is een geweldig gezicht. De gletsjer in zijn natuurlijke omgeving. Zonder parkeerterreinen, bootjes of horden toeristen die een tochtje willen maken.
We moeten via dezelfde route terug. Maar dat is niet erg, het uitzicht is prachtig. Overal kabbelen beekjes en staan bloemen in bloei.
Een tocht door een gletsjerdal; als je de kans krijgt moet je het zeker een keer doen.