Sanok | Małopolska

Polen

Volksarchitectuur in Sanok

Gisteren hadden we weer een mooie dag. Het is bijna niet meer te geloven. De temperaturen stijgen hier nog dagelijks naar de 20 graden , elke dag zon en prima weer om actief bezig te zijn.
Het zou een lange dag worden, dat wisten we. Vanuit onze ‘vaste stek’ in Bochnia reden we richting Sanok. Dit plaatsje ligt honderdtachtig kilometer verder. Richting de Oekraļense grens.
Daar hebben ze een prachtig openluchtmuseum. Allerlei huizen, boerderijen en natuurlijk kerken uit de omgeving zijn hier naar toe gebracht. Allemaal houten huizen uit de periode tussen de 17^de en de 20^ste eeuw.
De huizen zijn niet alleen gerestaureerd maar ook ingericht. Het gaf ons een goed beeld van hoe de bevolking in die tijd leefde.
Het was interessant om te zien. Niet alleen hoe de verschillende huizen eruit zagen qua bouwstijl maar ook hoe ze gebruikt werden.
Het huis van de pastoor was twee keer zo groot als de doorsnee boerderij. Aparte kamer voor de meid. Werkkamer, keuken, eetkamer. Kortom van alle gemakken voorzien.
De meeste boerderijen bestonden uit grof weg gezegd 4 vertrekken. Een hal met links een voorraadkamer en schuurtje en rechts een woonkeuken met bedden. Met de tijd veranderde dat wel en kwam er nog een slaapvertrek bij.
Wat ik nog het leukst van al vond was de kleine boerderij met inrichting uit de jaren ’60. Qua vorm en indeling was er niets veranderd met de huizen van honderd jaar daarvoor. Alleen er was elektriciteit. Midden in de kamer hing een peertje aan het plafond en op de slaapkamer stond een televisie. Maar verder was alles nog zoals men het jaren en jaren daarvoor had gegaan.
Kortom allemaal heel interessant.
In het park zijn nog wat musea met gebruiksvoorwerpen. Dat hadden ze leuk gedaan. Van de hele oude nagenoeg onbekende huishoudelijke apparaten ging het langzaam over naar de moderne varianten.
En dan is er nog het Iconen museum. Werkelijk ongelofelijk. Alleen daarom zou je al naar Sanok moeten.
In de streek rond Sanok leefden veel katholieken en Orthodoxen. Die bevolking is na de tweede wereldoorlog grotendeels verdreven. De dorpen en kerken raakten in verval. Gelukkig was er op het ministerie iemand zo slim om in ieder geval de iconen te redden. In het park hebben ze er zo’n kleine 200 gerestaureerd en tentoongesteld.
We hadden geluk, een van de restaurateurs wilden ons graag wat meer vertellen over zijn levenswerk. Al met al waren ze er alweer 30 jaar mee bezig.
Na het park reden we nog wat door de prachtige omgeving. Ook hier was iedereen druk met de oogst. We zagen nog een heel bijzondere combinatie van trekker en wagen.
Uiteindelijk kwamen we bij een rivier. Met het op mankracht aangedreven bootje werden we naar de overkant van het water gebracht. Van daar reden we terug naar ons hotel. Het was allang donker toen we aankwamen.