Santa Cilia | Aragon

Spanje

een groepje vale gieren

Gieren kijken

In het Guara natuurpark worden de gieren al geruime tijd gevoerd. Dit doet men deels voor onderzoek en deels wegens het gebrek aan voedsel. Want sinds de nieuwe regelgeving mag men ook hier geen dode schapen, geiten of koeien meer laten liggen. Alles moet worden opgeruimd. En alhoewel de richtlijnen wat soepeler worden blijft het aanbod aan voedsel voor de gieren te weinig.
Vandaag was zo’n dag dat de vrijwilligers van het ‘Centro des Buitros’ een extra maaltijd voor de gieren verzorgden. Wij waren natuurlijk van de partij. Op het afgesproken tijdstip komt Manuel aanrijden met in zijn aanhangwagentje enkele zakken vol met lekkers. Alles wordt op een kruiwagen geladen en wij lopen achter hem aan naar de voederplek tegen de rotswand aan. Het is een bijzonder tafereel. Manuel draagt tijdens het voederen altijd een rood jasje en terwijl hij daar voor ons uitloopt ziet de lucht in een mum van tijd letterlijk zwart van de gieren. Wij zoeken een plekje op zo’n twintig meter van de voederplek en hebben onze camera in de aanslag. Het eten is nog niet uit de zakken gehaald of de gieren verdringen zich al op de rotswand.
Eerst komen de vale gieren, zij doen zich te goed aan het vlees. Met hun nagenoeg kale kop kunnen zij verder het karkas in. De volgende in de rij zijn de aasgieren. Zij doen zich te goed aan de laatste vleesresten aan de botten. Manuel heeft ook wat eieren neer gelegd. Al hoe wel er op dat moment niets mee gebeurt blijken die toch voor de aasgier te zijn. Later horen we dat zij blijkbaar het benul hebben om met een kei in hun bek de schaal van de eieren kapot te slaan.
Maar het hoogtepunt moet nog komen: de lammergier. Hij eet voornamelijk het bot wat overblijft en als zodanig is hij de laatste in de rij van giersoorten die zich te goed kan doen aan deze extra maaltijd. Hoog in de lucht komt hij heel even overvliegen. De beesten zijn uiterst schuw en door hun extra beschermende status moeten we weg. De kans dat de lammergier komt eten terwijl wij zo dichtbij zijn is nagenoeg nihil dus wij worden vriendelijk verzocht om weg te gaan. Maar dat is helemaal niet erg, we hebben ruimschoots de tijd gehad om alles te bekijken en prachtige foto’s te maken van de gieren.
In het dorpje niet ver van de voederplaats gaan we nog naar het ‘Casa de los Buitros’. In dit informatiecentrum wordt op een leuke manier alles over de verschillende gieren en hun leefomgeving uitgelegd. En als afsluiting krijgen we nog wat filmbeelden van Manuel te zien gemaakt tijdens de onderzoeken.

Wat een geweldige en unieke ervaring om zo dicht bij deze vogels te zijn.

27 mei 2010 | Auteur: Euromania Travel | Aantal reacties: 0 | Lees verder

Tags: Spanje, Aragon, Santa Cilia, De verborgen schatten van Aragón,

Daar wil ik ook naar toe.