Svolvær | Lofoten

Noorwegen

De smalle ingang van de Trollfjorden.

Een middagje varen.

Het is drie uur en de boot vaart de haven van Svolvaer uit. Voor op de pier staat het beeld van een vrouw kijkend over zee. We zagen ze al eerder in andere dorpjes, als eerbetoon aan de vrouwen van de vissers.
Eenmaal voorbij de pier gaan we al vlug tussen de kleine eilandjes de fjorden in. We varen in het Raftsund kanaal, dit water is de natuurlijke scheiding tussen de Lofoten en de Vesterålen. We zijn op weg naar de Trollfjorden, één van de kleinste en zeker de smalste fjord van de Lofoten.
De zon schijnt en we zitten aan dek. Links en rechts passeren ons plezierjachten en zeilboten op weg naar de haven. We zwaaien een keer maar hebben vooral aandacht voor de omgeving. En wel om twee redenen. We raken gewoon niet uitgekeken op de grillige vormen van de bergen om ons heen en de zeearend. Tijdens deze trip wordt hier extra aandacht aan besteed. We hebben hem al een keer gezien maar we laten geen kans onbenut om deze gracieuze vogel nog een keer te kunnen bekijken. .
De boot passeert een viskwekerij en even later gaat de motor uit. De vishengels gaan overboord en de bemanning begint rustig te vissen. We begrijpen er niets van.
De Hurtigruten komt ons tegemoet varen en enkele minuten later liggen we zij aan zij. Enkele passagiers komen aan boord en we varen weer verder. Er wordt wat gemanoeuvreerd, bochtje naar links, bochtje naar rechts en voor ons ligt een nauwe doorgang van amper 50 meter breed met links en rechts twee massieve rotswanden. De Trollfjorden. Onze boot is niet zo groot en gaat makkelijk via de smalle doorgang het fjord in. We varen vrij dicht langs de rotsen en terwijl ik omhoog kijk realiseer ik me hoe immens die berg wel niet is. Of hoe klein wij eigenlijk wel niet zijn.
Als we helemaal achterin zijn komt de Lofoten het fjord binnenvaren. Het grote cruiseschip lijkt een vissersbootje in deze omgeving.
Terwijl we het fjord weer uitvaren begint de bemanning de meeuwen te voeren. Grote stukken brood worden de lucht in gehouden en al vlug hangt er een zwerm vogels om het bootje. Het is onvoorstelbaar hoe brutaal die beesten wel niet zijn. Zonder enige terughoudendheid maakt de ene na de andere meeuw een duikvlucht naar het brood. Sommigen gaan zelfs zo ver dat ze op de hand van een van de bemanningsleden gaan zitten en zich rustig te goed doen aan het voer.
Waarom doen ze dat? De groep meeuwen moeten de arenden nieuwsgierig maken. En het plan lukt. Binnen de kortste keren cirkelen er twee zeearenden hoog in de lucht. Nog een rondje, wat lager en dan gaat er een vis overboord. De arend ziet het en gaat in duikvlucht omlaag. Net boven het water gaan beide vleugels weer breed en zet hij zijn staartveren open als een rem. Met beide klauwen slaat hij in het water. Hebbes! Met een paar enorme vleugelslagen is hij weer hoog in de lucht. Prachtig gezicht
Oke, het is niet puur natuur. Er wordt een lokkertje uitgezet maar toch, de zeearenden zijn wilde vogels, niemand wordt er slechter van en het schouwspel is zeker de moeite waard om van dichtbij te zien.
Op weg terug naar Svolvaer lukt het de bemanning nog een keer of vier om de zeearenden aan het jagen te krijgen. Nu weten we ook meteen waar die visstop voor nodig was.
Om half zeven staan we weer aan wal met een serie zeearend foto’s rijker. We plaatsen er alvast een paar dan kunnen jullie een beetje in de sfeer te komen.

3 september 2009 | Auteur: Euromania Travel | Aantal reacties: 1 | Lees verder

Tags: Noorwegen, Lofoten, Svolvær, Landschap van sculpturen,

Daar wil ik ook naar toe.