Bushmills | Antrim

Noord Ierland

En natuurlijk even proeven. Proost!

Er gaat niets boven een Ierse whiskey.

Dat willen ze ons in ieder geval laten geloven. En dat er verschil is met de schotse of andere varianten zie je dan ook meteen. Hier schrijven ze whisky met een extra e-tje; whiskey dus.
Maar er zijn meer verschillen.
Tijdens ons bezoek aan de oudste legale distilleerderij van Ierland kregen we alle geheimpjes van het vak te horen. Het is blijkbaar zo simpel dat iedereen het kan. En dat deden ze in het verleden dan ook massaal.
Maar hier in Bushmills was er niks illegaals. Al in 1608 kregen ze officieel toestemming om whiskey te produceren.
Een alleraardigste dame heet ons welkom en vertelt ons de regeltjes van het spel. Geen foto’s. Dat is niet nieuws alleen de rede die daarvoor wordt gegeven verbaasd ons. Er schijnen hier zoveel alcoholdampen in de lucht te hangen dat het kleinste vonkje een brand zou kunnen veroorzaken. We kijken wel uit en laten onze camera veilig in het tasje zitten. Sterker nog, we vragen ons af of we niet beter een taxi kunnen bellen om straks weer naar ons huisje te rijden. We gaan de fabriek in en het valt gelukkig alles mee. Onze spoedcursus whiskey brouwen kan beginnen.

Stap 1: De gerst wordt gedroogd in grote ketels door middel van hete lucht. Er ontstaat mout. Meteen het eerste verschil met de Schotse variant, daar gebruiken ze turf om het spul te drogen en dat beïnvloed de smaak.

Stap 2: Warm water en de mout worden gemengd en enige tijd op temperatuur gehouden. Alleen het zuiverste water uit de plaatselijke rivier is goed genoeg. De basis is gelegd. Het mengsel kan lekker trekken, zo’n beetje als thee zeg maar. Na enkele uren gaat het watermengsel naar de volgende ketels.

Stap 3: Hier wordt de gist toegevoegd en opnieuw wordt alles weer lekker opgewarmd. We merken het. Het is bloedheet in de hal. De suikers worden omgezet in alcohol.

Stap 4: Het alcoholmengsel kan worden gedistilleerd. Niet 1, niet 2 maar tot 3 keer toe wordt het proces herhaald. Het tweede grote verschil met de Schotse brouwers, die lopen de kantjes er een beetje vanaf en vinden het na 2 keer al ruimschoots voldoende.
En dan is het mengsel klaar. Pure alcohol van bijna 80%, geur en smaakloos. Ik raak het spoor een beetje kwijt. We horen vervolgens dat de alcohol wordt verdund tot 40%. Ik snap het niet meer. Waarom een extra ronde van distilleren als het straks toch weer verdund wordt. Ik begin die schotten te begrijpen.

Stap 5: Het mengsel gaat op vat. Geen nieuwe vaten, maar gebruikte. Ze kopen hier oude bourbon, sherry en port vaten om hun moeizaam verkregen mengsel in te laten rijpen. En die vaten worden niet eerst schoon gemaakt. Dat is namelijk het geheim. Het zijn juist die achtergebleven bourbon, sherry of port resten die de kleur en smaakloze alcohol moeten omtoveren tot een echte whiskey.

Dus beste lezer nu weten jullie hoe het moet. Haal die campingbranders, koperen potten en oude scheikundedoos maar te voorschijn. Als we onze lieve gids mogen geloven is het echt een fluitje van een cent.
Maar dan begint het gegoochel. Vijf jaar rijpen, tien jaar rijpen, twintig jaar rijpen het kan niet op. Maar voor de speciale smaak wordt er ook gemixt. Een vaatje cognac gerijpt en een vaatje sherry gerijpt brouwsel worden na de eerste vijf of tien jaar gemixt en mag nog eens twee jaar verder in een portvat. En hier komen dan die mannen aan te pas met over-ontwikkelde reuk en smaak pupillen om dat precieze Bushmills moment te bepalen. En dat allemaal voor die speciale en unieke whiskey met dat extra e-tje.
En als alles dan volgens plan verlopen is kan het vloeibare goud in de fles. Ook dat kregen we te zien. Werkelijk een geweldig gezicht. Enorme transportbanden voeren een eindeloze rij van flessen aan. Spoelen, vullen, dop erop, etiket plakken en dan in de doos. Met een snelheid van 180 flessen per minuut is er niets meer te merken van de rust in de overige hallen van de fabriek.
Natuurlijk kunnen we na afloop van de toer nog een glaasje proeven en moeten we via de winkel terug naar onze auto. En voor diegene die het nog niet door hadden, The Old Bushmills distillery bestaat dit jaar vierhonderd jaar en om dit heugelijke feit gepast te vieren hebben ze een speciale whiskey gebrouwen. De zestien nul acht, hoe krijgen ze het bedacht. Voor het luttele bedrag van 70 pond kun je heerlijk genieten van 70 cl. feestvreugde. Wat wil een mens nog meer.

22 juli 2008 | Auteur: Euromania Travel | Aantal reacties: 0 | Lees verder

Tags: Noord Ierland, Antrim, Bushmills, Het andere Ierland,

Daar wil ik ook naar toe.