Belfast | Antrim

Noord Ierland

Belfast, een stad in de steigers.
Queen Victoria kijkt neer op haar onderdanen.

Belfast, een stad in de steigers.

Waar we ook kijken, overal zien we grote kranen, bouwputten en afrasteringen. Deze stad krijgt een facelift. Het is druk in de winkelstraten, de pubs zitten vol. Keltische muziek klinkt en de Gaelic tongval laat niets aan de verbeelding over. We zijn in Ierland, of toch niet. Uit de geldautomaat komen geen euro’s maar Ierse ponden, en alles doet ons aan Engeland denken. Neem het grote stadhuis met zijn opvallende koepel, een schaamteloze kopie van Saint Paul’s Cathedral. Voor de deur houdt Queen Victoria de wacht en the union jack wappert in top.
Dit is Noord Ierland! In totaal 6 counties die na de onafhankelijkheid van de Republiek bij het Verenigd Koninkrijk zijn gebleven.
En die Engelse invloed is dan ook duidelijk te zien in de stijl en de opbouw van de stad.
Nu is dat ook weer niet zo vreemd. De stad groeide zo’n beetje uit zijn voegen in de tijd van de industriële revolutie.
In 1856 had men hier een enorme textielindustrie en tegen de eeuwwisseling werden hier de grootse schepen ter wereld gebouwd. Ook de onfortuinlijke Titanic, die vanuit de haven van Southampton vertrok  richting Amerika komt uit de Belfaster scheepswerven.
Dit bracht welvaart voor de elite en de meeste gebouwen dateren dan ook uit dat Victoriaanse tijdperk.
Hadden we al zo’n ‘dat komt ons bekend voor’ moment bij het zien van het stadhuis, toen we de Albert memorial clock tower passeerden konden we een glimlach niet onderdrukken. Belfast heeft zijn eigen Big Ben.
De stad doet er werkelijk alles aan om zich te kunnen meten met de grote wereldsteden. De oude gebouwen worden gerestaureerd, moderne kunst in het straatbeeld en toeristisch vermaak is overal te vinden. Ook al is dat niet altijd een verbetering. Zo hebben ze in het midden van het oude centrum, naast het enigszins pompeuze, maar daarom niet minder bijzondere gemeentehuis, een enorm reuzenrad geplaatst. En met naast bedoelen we ook naast. In de tuin zeg maar. Een slechtere plek hadden ze zich niet kunnen bedenken. Herdenkingsmonumenten zijn nu half ingepakt door de ingewikkelde ijzeren constructie. Heel erg jammer, maar goed het ding staat er en wij gaan verder.
Aan de oevers van de Lagan rivier zien we een giga zalm. The salmon of knowledge, of Big Fish zoals hij in de volksmond wordt genoemd, is een kustwerk opgericht om de terugkeer van de zalm in deze - ooit enorm vervuilde- rivier te vieren.
Vanaf het havengebied lopen we in nog geen half uurtje dwars door het oude centrum naar de andere kant van de stad. Het universiteitskwartier is met zijn Victoriaanse huizen een erg statige buurt. In dit deel van de stad zijn vele nieuwe trendy eettentjes en kroegen te vinden. En natuurlijk de universiteit. Ook hier weer alles heel erg Engels. Na ons bezoek aan Oxford hebben we genoeg vergelijk. De universiteit grenst aan de botanische tuin. Een mooie plantenkas trekt meteen onze aandacht, weer zo’n staaltje onvervalste Victoriaanse bouwkunst. En ook hier hebben ze hun rozentuin. In een woord prachtig, zeker in deze tijd van het jaar.
Zo zie je maar; alles komt tot bloei in deze stad.

29 juni 2008 | Auteur: Euromania Travel | Aantal reacties: 0 | Lees verder

Tags: Noord Ierland, Antrim, Belfast,

vorige

Reacties:

Plaats een reactie

Harmony of Belfast, één van de nieuwste aanwinsten.
De Big Fish met op de achtergrond de Albert memorial clock tower.
De Presbyterian Assambly rooms.
The Belfast Wheel naast het stadhuis.
Het palmhuis.
Queens University.